Olmam gereken yerden çok uzaktayım, Belki de yoruldum, bilmiyorum. Öyle karışık, Öyle yabancıyım ki, Bu aralar kendime bile gelemiyorum...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bitiğim.
Kimseye sinirli değilim, sadece bittim.
Beni, benim onları sevdiğim kadar sevmeyen insanlarla uğraşmakla,
benim çabaladığım kadar çabalamayanlarla,
benim gösterdiğim çabayı göstermeyenlerle.
Benden bu kadar.
Tek taraflı çabalamaktan yoruldum.
Kimsenin merak ettiği olamamaktan.
Hayatlarında devamlı istenen kişi olmadığımı hissetmekten.
Daha doğrusu hissetirilmesinden.
İstedim ki sevdiklerim ,değer verdiklerim uzun süre hayatımda kalsın onlarda benim için aynı şeyi düşünsünler.
Gelip geçici olmasın sevdiklerim kalıcı olsun.
Çok şey istemişim.
Ben çabalamaktan yorulup bıraktığımda sanki hiç yakın olmamışız gibi uzaklaştık.
Herkesi kendim gibi sandım.
Yanılmışım.
"hayattaki en büyük trajedilerden biri şudur;
her zaman tahmin ettiğinden daha fazla sevileceksin. sınıfındaki biri seni samimi ve sıcak buluyor, onunla sadece birkaç cümle konuşmuş olsan da. sokaktaki biri gülümsemeni sevdi ve birkaç sokak boyunca onun yolunu aydınlattın. eski bir arkadaşın, adın geçtiğinde seni hala sevgiyle anıyor. 5 yıl önce arkadaş olduğun biri bugün seninle aynı odada olmak için dünyaları verirdi. iş yerinden bir arkadaşın işe gitmediğin bir gün, o gün orada olmadığın için üzüldü. bugün biri seni özledi. biri sen 'giderken' fark etti. sen 'oradayken' biri seni sevdi. sen 'hiçbir yerde bulunmazken' biri seni sevdi. bir fotoğraf karesinde olmadığında, oradan yok olacağını düşünebilirsin ama asıl çerçeveyi asla terk edemezsin."
Böyle bir yazı okudum bir yerde. Bunların doğru olmadığını biliyorum. Ailem dışında kimsenin yokluğumun farkına varmayacağını, kimsenin o unutmayacağı ,hafızalarında iz bırakan kişilerden olamayacağımı, bana benim onları sevdiğim gibi ,değer verdiğim gibi hatta onlar üzülmesin gerekirse ben üzüleyim yeter ki onlar mutlu olsun diye düşündüğüm gibi kimse benim için bunları düşünmeyeceğini biliyorum. Hassas birisiyim. O kadar ki alındığım şeyi karşımdaki kişi saçma bulur diye söyleyemem içimde yaşarım ama aynı zamanda başkasına anlamsız gelecek o kadar küçük şeylerden mutlu olabilirim ki tüm günüm güzelleşir sırıtarak dolaşırım etrafta başkası anlam veremez neşeme. Birisinin aklına gelmek, düşünülmek ne kadar güzel şey değil mi? Örneğin birisinden rastgele gelen "görünce aklıma sen geldin" hediyesi gibi veya doğum gününün hatırlanması gibi yada o gün birazda olsa modun düşük olduğunu birisinin fark etmesi ve neyinin olduğunu sorması gibi şeyler... Ölsem unutmam böyşe şeyler benim için çok kıymetliler. Herkes selamlaşınca
Birkaç gün önce şöyle bir şey okudum :
"Sanırım en üzgün insanlar, herkesi mutlu etmek için en çok çabalayanlardır.Çünkü tamamen değersiz hissetmenin,hiçbir yere ait olmadığını hissetmenin,varlığının bir önemi olmadığını düşünmenin,kimsenin senin varlığını umursamadığını hissetmenin ne demek olduğunu bilirler.Ve bu duyguları bilen insanlar, başkalarının da böyle hissetmesini istemezler,bu yüzden etraflarındaki herkesi mutlu etmeye çalışırlar.Eğer sen de onlardan biriysen, bunu senin için söylememe izin ver.Sen de sevgiyi hak ediyorsun.Sen, anne babanın sahip olduğu en iyi şeysin.Etrafındaki insanların sahip olduğu en iyi şeysin.Umudunu kaybetme.Yalnız değilsin."
Benim için sonuna kadar ağlamadan okunması mümkün olmayan bir yazıydı. En ihtiyacım olduğu anda karşıma çıktı ve azda olsa iyi hissetmemi sağladı. Belki benim gibi yalnız olmadığını hissetmeye ihtiyacı olanların karşısına çıkar...
"Onların kalpleri de seninki gibi sanıyorsun
Herkes o kadar yumuşak
O kadar şefkat dolu olamaz oysa.
...
Kendinden veriyor,veriyorsun
Onlar her şeyini çekip alıncaya
ve için bomboş kalıncaya dek. "