“Gönül yıkana uyku haram olmalıydı, gönlü yıkılana değil.”
~Şems-i Tebrizi
Buradaki uyku; huzuru, rahatlığı, kendinle barışık olmayı simgeler. Bir gönlü yıkanın hayata bu kadar kolay devam edebilmesi asıl mesele olmalıdır. Çünkü bir kalbi incitenin sadece gecesi değil, gündüzü de sorgu içinde geçmelidir. Gönlü yıkılan ise zaten içten içe dağılmıştır. Onun huzursuzluğu bir zayıflık değil, maruz kaldığı bir kırılmanın doğal sonucudur. Adaleti acıyı taşıyana değil, acıyı doğurana yükler.