Sema
@bluecloudswsema
Mark Twain’in "İnsan Nedir?" adlı eseri, yazarın alışılagelmiş mizahçı kimliğinin ötesine geçtiği, derin felsefi sorgulamalar içeren ve insan doğasına dair oldukça karamsar bir perspektif sunan bir diyalogdur. 1906 yılında isimsiz olarak yayımlanan bu eser, Twain'in "İncil’im" dediği ve üzerinde yaklaşık 25 yıl çalıştığı bir metindir.
Kitap, Yaşlı Adam ve Genç Adam arasında geçen bir diyalog şeklinde kurgulanmıştır. Yaşlı Adam, Twain’in kendi determinist ve materyalist görüşlerini temsil eder; tecrübeli, duygusallıktan uzak ve rasyonalisttir. Genç Adam, toplumun genel geçer ahlak anlayışını, özgür iradeye olan inancı ve insanın yüceliğini savunan tarafı temsil eder. Bu çatışma boyunca Yaşlı Adam, Genç Adam'ın ideallerini tek tek yıkarak onu insanın bir "makine" olduğu gerçeğiyle yüzleştirmeye çalışır.
Twain'e göre insan, dışarıdan gelen etkilerle hareket eden bir mekanizmadır. Ona göre isan bir makinedir ve yaptığı hiçbir şeyin karşılığında övgü ya da yergi hak etmez.
Kitap, özgür iradenin bir illüzyon olduğunu savunur. Twain’e göre, bir karar verdiğimizi sandığımız anlarda bile aslında mizaç ve dış etkilerin zorunlu kıldığı tek bir yolu seçiyoruzdur.
Twain bu kitapta insanın en yüce gördüğü duyguları (sevgi, cesaret, sadakat) basit birer kimyasal veya mekanik tepkiye indirger. Kitabın en sarsıcı kısmı işte burasıdır. Okurken kendi kendimize sorgulamaları yöneliyoruz ve dürüst olmak gerekirse hak veriyorum düşüncelerine.
Reklam
Ermişin Bahçesi - İnceleme1000Kitap
Halil Cibran’ın Ermiş'in devamı niteliğindeki Ermişin Bahçesi, felsefi derinliği ve lirik anlatımıyla ruhun sessiz köşelerine hitap eden bir yapıttır. İlk kitapta halka hitap eden El Mustafa, bu kez kendi iç dünyasına, köklerine ve doğanın sinesine döner.
Ermişin Bahçesi içsel, meditatif ve teolojik bir düzlemde ilerleyen bir eserdir.
El Mustafa, doğduğu adaya döndüğünde artık bir gözlemci ve dinleyicidir.
Eserde yaşamın bir döngü olduğu ve ölümün bir son değil, kaynağa dönüş olduğu vurgulanır. Ağaçlar, çiçekler ve bulutlar bilgeliğin bizzat kendisidir. Kalabalıkların gürültüsünden arınan zihnin, hakikati ancak sessizlikte duyabileceği anlatılır.
Kitap, El Mustafa’nın dokuz müridiyle birlikte geçirdiği zamanı ve onlara verdiği son dersleri konu alır. Müritler ise bizi yani okuyucuları temsil eder. Şüphe duyarlar, korkarlar ve anlam ararlar. El Mustafa ise onlara doğrudan cevaplar vermek yerine, bakışlarını gökyüzüne veya toprağa çevirmelerini önerir.
Cibran’ın dili "mensur şiir" türünün en seçkin örneğidir. Cümleler kısa ama anlam yoğunluğu bakımından ağırdır.
Modern dünyanın hızı ve gürültüsü içinde kaybolan birey için bu kitap bir duraktır. Size ne yapmanız gerektiğini söylemez; kim olduğunuzu hatırlatır. 
Halil Cibran
Halil Cibran