Sahabeler bazı dünyevi meselelerde Efendimize(sas) bir fikir beyan ettiği zaman, "Ey Allah'ın Resulü! Bu görüş senin kendi düşüncen mi yoksa Allah'ın bir emri ya da gelen bir vahiy mi? şeklinde soru yöneltirlerdi. Onlar bilgini kaynağı ilahi olduğunda ona mutlak itaat ve sorgulamadan hemen teslimiyet gösteriyor ama kaynak, bir beşer olan peygamberin kişisel öngörü veya tecrübelerinden ortaya çıkıyorsa bu seferde kendi fikirlerini beyan etmekten herhangi bir çekince duymuyorlardı.
"Onlar alim değildi ama amildi." Sahabe nesli öğrendiklerini hayatlarında diriltir, yaşayacakları bilginin peşinde olur, hayatlarında lazım olacak kadar ilim öğrenirlerdi.