elif
@blueskies
here to read, discover and live in my imagination where no one can hurt me.
Herkes daha eğlenceliydi o zaman [üniversite zamanları]. Ne olmuştu ki?
Yaş herhalde. Beraberinde de iş, para, çocuk. Ölümü geciktirecek, hayata anlam kazandıracak, huzur getirecek, bağlam ve içerik sağlayacak şeyler. Biyolojinin ve göreneklerin öncülüğünde, en aldırışsız zihinlerin bile direnemediği bir yürüyüş.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Başarısız insanlar hayatta tek bir şey için mücadele ediyorlardı, o da başarıydı. Ama başarılı insanlar da sadece başarılarını sürdürmek için mücadele veriyordu. Koşmak ve yerinde saymak arasındaki fark gibiydi bu ve koşmak her halükarda bıktırıcı bir iş olsa da, koşan insan hiç değilse hareket eder, farklı yerlerden geçer, manzaralar görürdü.
Bence arkadaşlığın bütün numarası, senden daha iyi insanlar bulmak; daha akıllı, daha karizmatik değil, daha sevgi dolu, cömert ve bağışlayıcı insanlar bulup onlara sana öğretebileceklerinden ötürü saygı duymak, senin hakkında ne kadar iyi veya kötü şeyler söylerse söylesinler kulak vermek, bir de onlara güvenmek, ki en zoru budur. Ama en güzelidir de.
Hak belki insanın sinirine dokunan bir kelimedir ama öğrencilerin bu kavramı akıllarından hiç çıkarmamaları önemlidir. "Haklılık" bir cevap olamaz derdim onlara. Ama her zaman irdelenmesi gereken bir konudur.
Kimsenin dile getirmediği bir şey daha var oysa. Çocuğunu kaybettiğinde içinde küçücük fakat yok sayılamaz bir parça, rahatlama da hissediyor. Korkuyla beklediğin, çocuğun olduğu günden beri hazırlandığın o an gelip çatıyor çünkü.
Ah, diyorsun kendi kendine, işte geldi. Burada.
Bundan sonra da korkacak hiçbir şeyin kalmıyor.