Nasıl olurda geleceğin hantal, kötü, beceriksiz büyüğünün hayat yükünü - daha şimdiden - kendi arzularımızın çıkmazlarıyla birlikte, çocukların o dar, kırık omuzlarına bırakıveriririz. Onlara acımadan yüklediklerimiz kendi utanmaz kırgınlıklarımız, ayıpsanan mutsuzluklarımızdır.
Önemli olan, " Ne güzel," diyebilmektir. Katıksız bir içtenlikle, ciğerlerimden kopup gelen iç çekmeye benzer bir kendiliğindenlikle, " Ne güzel, diyebilmek. Bir çocuk yüzüne, taze bir çiçeğe, yağan yağmura, bir gülüşe, bir âna, " Ne güzel," diyebilmek.
Her gün bir yerden göçmek ne iyi.
Her gün bir yere konmak ne güzel Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.
Dünle beraber gitti cancağızım.
Ne kadar söz varsa düne ait Şimdi yeni şeyler söylemek lazım. Mevlana.