Gülbeşeker
@bonus_
.dualar değişir.
Eğer tutunacak sağlam bir dalımız yoksa dünya bizi kırpan, güden, yola getiren; ümitsiz, isteksiz, sefil meczuplara dönüştüren, heves kırıcı bir yerdi. Hayat öldürürdü. Zaten yaşamanın nihai amacı da ölmek değil miydi?
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Öfkeliydim, çünkü karanlığım aydınlığının yanında daha da belirginleşiyordu. O ışıl ışıl parladıkça, benim pul pul olmuş boyalarım iyice dökülüyordu.
Artık acı vermeyecek olduktan sonra , ömür boyu hatırlamanın kime ne zararı vardı?
Aşkın yanında gurura yer olmadığını söyleyenler halt etmiş. insan en çok aşıksa gururuna sahip çıkmak, onun nezdinde hiç değilse saygıdeğer biri olarak kalmak istiyor. galiba sayılmamaktan, sevilmemekten ürktüğümden daha fazla çekiniyor, kaybettiklerim yetmezmiş gibi bir de ona karşı dik tutmaya çalıştığım kuyruk da yere düşerse diye endişeleniyordum. nurlar içinde yatsın, rahmetli Jane Austen halimi görse Aşk ve Gururu benim için imzalardı, bunu kesinlikle hak ediyordum.