Esra
@bookbreaktime
"Tek bir yerde sonsuza kadar kalan, dar hayatlarında sıkışıp kalmış insanlar. Bu Harry Potter dünyasında birine Muggle demek gibi bir şeydi."
O geldiğim yerin sembolüydü. Merhaba, Amerika'nın sahnesinde bir hayranın üzerime atlayabileceğini asla düşünmeyeceğim bir zamandan kalma, tarihi bir parçaydı."
Ayağına Taş Değmesin. Ne güzel bir dilek. Ne güzel bir söz. Ne güzel bir dua. İsmi o kadar güzel ki daha kapağında başladı hüznüm. Çok hüzünlü bir kitap değil tabii ki. Yer yer gülümseyip yer yer de düşündüren bir kitap. Kitabı derinleştiren okuyucunun hangi duyguyla okuduğu değil mi? İşte ben bu kitabı hüzünle okudum. Her gün annemden duyduğum bu söz. Şükür çok şükür. Göz yaşlarım ayaktan başa hücüm etmiş zaten. Kirpiklerime kadar dolu uzun zamandır. Dokunsan ağlarım bilirsin zaten. O yüzden ben hüzünle, duyguyla ve sevgiyle okudum. Aradığım neyse onu buldum. Hele de ilk satırlarda nene var ki ah o nene. Eli öpülesi nene. Yıllar önce kalabalık kuzen gurubu televizyonu olan tek bir eve kurulmuş film izlerdik. Otururdu ANNANEM (daha da büyük harflerle yazmayı isterdim) yanımıza. Yanımıza, derken yere halının üstüne. Kalabalıktık yarımız divanda yarımız halıda. Ama sen yerde ne oturursun deyip kalkmayı akıl edemeyişimize kızarım. Küçüktük gerçi yer versek bile oturmazdı zaten. Hiç birimize kıyamazdı o. Onun için çocukları ve torunlarıydı hayat.. Sırtına yüklendiği çalı. Elinde değneği. Çocuktuk bilmezdik yorulduğunu. İki büklüm beliyle torunlarıyla oynamaktan onları sırtına almaktan kaçmazdı. Yoldan geçen herkese elinde ne varsa uzatırdı. Cömert kadındı. Şimdi insanların birbirine tahammül edemediği zaman dilimine hoşgeldin. 2019 dan kafa kağıdı 34 yıllık ben size sesleniyorum. Hayat çok kısa ve bir o kadar acımasız. Ama gelin biz iyi tarafından bakalım yine de. Ben severek okudum umarım siz de seversiniz.
"Gurbetlik bir kez insanın içine oturdu mu, gitmek nedir bilmiyormuş. Meğer o anlamadan baktığımız göz yaşları, ilmik ilmik yersiz yurtsuzluğu işliyormuş içimize."
