Hayat çok garip. bir gün düşüyorsun asla toparlanamayacagini sanıyorsun, toparlaniyorsun veya toparlandigini saniyorsun. Toparlanmadiginida ufacık bir anda anlıyorsun belki onunla veya olayla ilgili kucucuk bir şey buluyorsun. O zaman diyorsun iste. Toparlanmamisim. Hepsi numaraymis. Çok garip gerçekten gercekten bazı şeyleri gercekten anlatacak kelimeler yok. Tarifi yok. Kimse anlayamaz. Geçen sene bu zamanlar ölümle yaşam arasindaydim yaşıyor muydum sahi o zaman şimdi yaşıyor muyum yoksa her zaman muş gibi mi yaptım? Geçen sene yalnızdın peki şimdi yine aynısın bundan şikayetçi de değilim Ama keşke böyle yalnız olmasam.
Gercekten kimse olmasa gercekten düşüneceğim üzüleceğim kimse olmasın kimseyi düşünmeyeyim. Ben Eski ben olmak istiyorum. Kimseyi düşünmeyen. Şimdiki gibi kendi disinda herkesi dusunen biri degil ama olamiyorum olmuyor. Düşünmek. Kafayı yemekle eş değer bence düşündükçe kafayı yersin yedikçe düşünürsün. Herkese düşünüp üzülüyorum onlar için bir şeyler yapmaya çalıyorum peki beni? Beni düşünen var mı? Uzulmesin diyen. Mutlu olsun. Hep gülsün diyen biri var mı? Kimsenin önceliği degilim. Kimsenin ilk sirasi degilim. Yoruldum. Çok yoruldum. Herkes için uğraşmaktan, herkesi üzmemeye çalışmaktan kendimi üzmekten yoruldum. Hiçbir şey gitmiyor gözümden bi tek Aralık kaldı. Ya oda giderse. Gidecek oda biliyorum ne kadar geç olursa o kadar iyi. Belki ondan önce ben gitsem daha iyi olur ama hayir onun üzülmesini istemiyorum. Onun yerine ben üzülürüm o benim hayatımdaki tek varlığım, yaşama sebebim. Gitmiyor hiçbir şey gitmiyor gözümün önünden aklımdan. İnsanlar, çocukluğum, Geçen sene, bağırışlar, hastaneler, üzgün insanlar, üzülenler bilmiyorum gitmiyor gözümden. Üzgün insanlar çocuklar için bir şeyler yapamadigim için canim aciyor birinin ufacık bir