Kömürün de, elmasın da karbon olduğunu ama kömürün hiçbir basınç altında elmasa dönüşemeyecek kadar katışıklı bir karbon olduğunu söylemedi. Bilimsel olarak, kömürseniz kömür kalırdınız. Belki de hayattan alınması gereken esas ders buydu.
29 Ekim gece yarısı haberi alıp girdiğim yas sürecini hala çok net hatırlıyorum. Soğuk kanlı yaklaştığım pek çok ölümden sonra tamamen zıt bir reaksiyon vermem çevremdeki herkesi endişelendirdi. Ben bir hafta boyunca ağladım. Bu bir süreçti. Favori sitcom karakterini kaybettin, ne büyük bir acı(!) Hayır. Kaybettiğim şey benim için çok daha derindi; yeri boş kalan en iyi arkadaşım ve bir yerlerde beni mutlu eden adamın mutlu bir hayatı olabileceğine inancım. Bu süreçten sonra kitabı okumayı aylarca erteledim. Ne ile yüzleşeceğimin farkında olup korktum. Kitabı bitirdiğim sıralarda Matthew’ın ölümüyle ilgili soruşturmanın detayları gün yüzüne çıktı ve okuduğum/biriktirdiğim her şey biraz daha fazla canımı acıttı.
Her şeyden önce eğer sindirebiliyorsanız soluksuz okuyacağınız bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Ama her detayın üstünde biraz daha fazla durduğum, her benzerliği yakaladığımda hem buruk bir sevinç hem de derin bir hayal kırıklığı yaşadığım için her bölümün sonunda benim bir süre (fazlaca) ara vermem gerekti.
Otobiyografi okurken yazarın hayatına onun kendi gözlerinin içinden bakmak çok farklı bir boyut. Ancak hatırladığım bir iki yazarda rastladığım böbürlenme ve başarı hikayelerinin aksine bu kitapta bir insanın aslında kendiyle ne denli çelişebildiğini, zorlandığını ve sorunların hep bahsedilen çözümlerinin aslında kolay elde edilemediğini (hatta belki hiç bir zaman elde edilemediğini) görme şansı buluyorsunuz. Bir insanın kendi cehennemini nasıl yarattığına şahit oluyorsunuz. Başından sonuna can acıtacak kadar objektif!
Friends. Görünür olmak istedin. Sesinin duyulmasının tek yolu buymuş gibi. Bir karakteri kucakladın, senden izler taşıdığı için canlandırman zor olmadı ama kendi sonunun aksine ona mutlu bir son yazdın. Birbirinden güzel arkadaşlıklar ve