“Hayat bu...Düşeceksin,kalktım diyeceksin,sonra yine tepetaklak olacaksın.Ama öğreneceksin.Tüm zorluklara rağmen yaşama nasıl devam edeceğini öğreneceksin.”
“İnsanlar böyledir,” diye fısıldadım.”Bir yerlerde güç varsa hemen ona tapmak isterler.Güçsüz olanın zayıf sesi kulaklarına ilişse bile duymamayı tercih ederler.Hatta ne yaparlar,biliyor musun? Eğer zayıf olanı duymak işlerine gelmiyorsa sağır taklidi yaparlar.Böylece bir süre sonra kimin gerçekten duymadığını,kimin rol yaptığını anlayamazsın.”
“Belki de hayatın gerçek yüzüyle tanıştığınız gün,yorulduğunuzda tutunmak için elinizi uzattığınız insanların orada beklemediğini görüp boşlukta kalan elinize baktığınız gündü.Ve hayatın görmediğiniz diğer yüzü ise hiç ummadığınız insanların yolunuza ışık tutmak için size umut olduğunu anlardı.Yaşamaktı işte bu;bazen hayal kırıklıkları,bazen hayale adanmışlıklardı.”