Ne garip, insan unuttum sandığı şeyleri bile aslında hiç unutmuyor. Minicikleri, kocamanları, hiçbirini. Geçmiş daima orada, hiç geçmediği yerde, zihnin karanlık dehlizinde, adı çağrılır çağrılmaz ortaya çıkabilsin diye, teyakkuzda bekliyor
Herkes benden uzaklara gitti. Asımlar, anneler, şilepler bile. Bir de kalkmış, bana kimi beklediğimi soruyorlar şimdi. Gidenler geride kalmanın neye benzediğini hiç bilmiyor.