Burcu Dündar Zeypak
@brcdndr
224 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
İnsan çocuğunun hayatında tamamlanıyor.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Duygunun adını koyabilmek önemlidir. Problemi anlayabilmek, neye baktığını, ne aradığını bilmek daha da önemli hatta. Fakat görmek, işitmek bazen ne kadar da zor. İşte o vakit, bana gözlerini, kulağını, kalbini, yolunu içtenlikle uzatan ustalara tutunurum. Bana bıraktıkları hatıralara. Sözlere. Gülüşlere. Öğütlere.
Tüm bunlara rağmen hep korunan bir çocuk olduğuma inandım. Benden alınan bir parça için daima çok daha güzel başka iki parça verildi.
Narlar dalda patlamaya başlamış. Demek susuz kalmış. Susuz kalan nar dalında patlıyor. Sevilmeyen bir kalp, kadri bilinmeyen bir sevgili ne yapsın? Demek ki öyle ince ince çatlıyor, sonra da patlıyor işte.
İnsanın anne babasının ağladığı şarkıya ağladığı bir yaş var ya. Oradayım işte... Orası pek fena bir durak. Artık neyi nasıl yaşamaman gerektiğini öğrenmeye başladığın ama aslında önündeki zamanın azaldığını da anladığın o durak.
Anne babanla evladının arasında bir yerde. Yaşanmış yıllarla yaşanmamış yılların pişmanlığının birbirine karıştığı, başlangıçtan çok uzak, bitişe var dediğin ama ne kadar kaldığını kestiremediğin, yirmili-otuzlu yaşların koşarak uzaklaştığı o yer işte.
Şarkıların daha ince kesik attığı, insanların daha az şaşırttığı, daha yorgun, daha buruk, daha temkinli, keşiften vazgeçtiğin, durmuş, durulmuş yaşlar... Oraya daha çok var sanırken, bu durağa ne zaman geldim ben diye şaştığın... Çocukluğunun geçtiği o evi anımsatan bir kokuyu duyduğunda, bir kül tablasını, bir eski bardağı, buzlu bir pencereyi gördüğünde, eski bir bahar sabahının içini sızlattığı... Çok eğlenilen kocaman bir masada bir an kalakalıp, derin bir denizin ta dibine dalmışçasına soluğunu tuttuğun, gözlerinin daldığı, belki nedensizce buğulandığı ya da nedenini kendinden bile sakladığın, soluğunu bırakıp "Vay be, vay bana, vay zamana!" dediğin, artık bir evlat değil de, bir ebeveyn, artık kanı deli akan bir genç değil de orta yaşlı biri olduğun için dokunmaya kıyamadıklarına yandığın...
Öyle bir durak işte...
O durakta çıktı ağzımdan şu cümle:
"Yaşarken uzun gelmişti ama kısa anlatacağım."