Təsadüf səni mənimlə görüşdürməsəydi, yenə də əvvəlki qaydada, lakin hər şeydən xəbərsiz ömür sürüb gedəcəkdim. Dünyada başqa cür həyatın mövcud olduğunu, mənim də bir ruha malik olduğumu mənə sən öyrətdin.
Ah, Mariya, nə üçün səninlə birlikdə pəncərə qarşısında oturub söhbət etmirik? Nə üçün küləkli payız axşamlarında, dinməzcə yan-yana addımlayıb, ruhumuzun söhbətini dinləmirik? Nə üçün mənim yanımda deyilsən?
Bir qadının sənə hər şeyini verdiyini zənn etdiyin vaxtda, onun həqiqətdə sənə heç bir şey vermədiyini görmək, bir adamın sənə çox yaxın olduğunu hesab etdiyin vaxtda, onun səndən çox uzaq olduğunu başa düşmək nə qədər acıdır!