BERKEM AYDIN
@brkmaydn
17 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Birisi sana zarar verdiği an, iyilikle ya da kötülükle ilgili sahip olduğu hangi düşünce şeklinin onu sana zarar vermeye teşvik ettiğini düşün. Çünkü bunu yaptığında ona acımaya başlayacaksın. Ne şaşıracaksın ne de öfke duyacaksın...
"Eğer dış bir nedenden dolayı üzüldüğünü düşünüyorsan yanılıyorsun. Çünkü seni üzen de, rahatsız eden de o dış neden değildir, olamaz. O nedenle ilgili yargılarındır seni üzen... Eğer yargılarından kurtulabilirsen sıkıntını da, üzüntünü de hemen yok edebilirsin. Yapman gereken tek şey yargılarından vazgeçmek..."
Gelecek zaten yok. Henüz olmamış bir şeyin kaygısını, korkusunu ya da umutsuzluğunu şimdiden yaşıyor olmak akıllı bir insandan beklenecek bir davranış olabilir mi?
Hislerinin de efendisi olmalıdır insan. Hislerinin, dizginlerini elinde tut. Bu hisler geçmişle kavga edip durmaktan ya da gelecekle ilgili duyulan belirsizlikten doğarlar sıklıkla.
Tipki diğer stoacılar gibi Aurelius da "an"ın yaşamaya değer olduğunu düşünür, çünkü canlı olan, yaşayan en gerçekçi an, şu andır. Geçmiş, bir oldubittidir artık. Aklını kullanan insan için geçmişle ilgili kin, kıskançlık ya da pişmanlık hesaplaşması kalmamıştır. İstesen de istemesen de zaten sen artık eski sen değilsindir. İnsan için değişim kaçınılmazdır.
Zira gelecek de sadece bir hayaldir, bir olasılıktır, henüz olmamıştır ama şu anı nasıl değerlendirirsen geleceğin de nasıl olabileceği ihtimalini belirlersin.
Gelecek kontrol dışıdır, tıpkı geçmişin de artık kontrol dışı olduğu gibi... Evrende her an, her olasılık mümkündür ve bütün olasılıklar şimdinin içinde inşa edilir. Dolayısıyla şimdi, yani şu an dışında kaygılanacak, dert edilecek, korkulacak hiçbir şey yoktur
Seni sonunda mutsuz eden eylemlerini değiştirmeye çalışman beyhude bir çabadır aslında. Öfkeli oluşundan gördüğün zararı bir daha deneyimlememek için öfkesiz olmaya çalışmak doğru değil. Daha sakin, daha anlayışlı olmak için eylemlerini frenleyerek ne kadar uzun bir yol alabilirsin ki? Önünde sonunda ortaya çıkmak için fırsat kollayan o eylem, zaten bir yerde kontrolünden çıkıp kendini gösterecektir yine.
"O kadar dayandım, mücadele ettim ama ne yazık ki yine kendimi zapt edemedim" noktasına varacaktır iş. Mühim olan eylemi zincirlemeye çalışmak değil, eyleme neden olan düşünce biçimini değiştirmek. Böylece olmak istediğin sen ile dizginlemeye çalıştığın sen birbiriyle mücadele etmek zorunda kalmayacaktır.