Kâbus üzerine eğildi. "Anlamıyor musun?" diye fısıldadı. "Bundan böyle taş gibi duramazsın. Hiçbir şey hissetmiyormuşsun gibi yapamazsın. Ölüm hissedilmek ister."
Yaşıyordu.
Elspeth yaşıyordu.
Bir kış gecesinde nöbet tuttuktan sonra içeri girmek gibi neredeyse insanın canını acıtacak kadar büyük bir rahatlama hissediyordu.