“Öyleyse bir cevap aramaya uğraşmanın amacı nedir?”
“Cevap aramıyoruz, olduğu gibi kabulleniyoruz; o zaman yaşam çok daha yoğun, çok daha parlak oluyor çünkü yaşadığımız her ânın, attığımız her adımın birey olarak bizleri aşan bir anlamı olduğunu biliyoruz. Zaman ve uzam içinde bir yerlerde bu sorunun bir cevabı ‘olduğunu’ anlıyoruz. Burada bulunuşumuzun bir nedeni olduğunu ve bu kadarını bilmenin bize yettiğini fark ediyoruz."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Şu anda biz burada yemek yerken, bu gezegendeki insanların yüzde doksan dokuzu o soruya kendilerince bir yanıt bulmaya çalışıyor. Neden buradayız? Çoğu kişi sorunun cevabını dinde ya da materyalizmde bulduklarını sanır. Diğerleri umutsuzluğa kapılarak ömürlerini ve paralarını bütün bunların anlamını kavrayabilmek için harcar. İçlerinden birkaçı da soruya cevap aramaya boş vererek, sonuçlarını düşünmeden günübirlik yaşarlar.
Yalnızca cesur olanlar, Güneş ve Ay Törelerini anlayanlar, tek cevabın BİLMİYORUM demek olduğunu bilirler.
Böyle seven erkek kaldı mı ya? :D
Yukarıdaki bulutlara ya da aşağıdaki uçuruma bakarken, bu kadının hayatındaki en önemli şey olduğunu; onun bu kayaların, bu gökyüzünün, bu kışın varlığının tek anlamı olduğunu anladı. O yanında olmasa, cennetteki bütün melekler gönlünü almak için aşağı süzülse bile umursamazdı – o yanında olmasa Cennet’in hiçbir anlamı olmazdı.
Hayallerimi serdim ayaklarının altına;
Yavaş yürü, hayallerimin üzerine basıyorsun.
Aşk bu tür bir feragati gerektirmezdi. Gerçek aşk, herkesin Ruh-eşiyle bağını hiç yitirmeyeceğini bilerek kendi yoluna gitmesine izin verirdi.