Uyumak istiyordu. Uyku, özgürce girebileceği tek sihirli dünyaydı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Başkalarının kendisini böyle saygıyla dinlemeyeceğini biliyordu; çünkü insanlar yaşamın sihirli olduğunu keşfetmekten korkarlardı. Onlar evlerine, işlerine, umutlarına alışmışlardı; biri çıkıp da zamanda yolculuk yapılabileceğini, Evren boşluğunda yüzen kalelerin görülebileceğini, tarot kartlarının öyküler anlattığını, gecenin karanlığı içinden yürüyüp giden adamlar olduğunu söyleyecek olursa, böyle deneyimleri yaşamamış olanlar hayatın kendilerini aldattığı duygusuna kapılırlardı. Onlara göre, yaşam her gün, her gece, her hafta sonu hep aynıydı.
"Kendini ne kadar çok anlarsan, dünyayı da o kadar iyi anlarsın."
...oysa şimdi kendi yanlışlarını kabullenmeye, benimsemeye başlıyordu. Aynı şekilde davranan başkalarını da tanıyordu – onlar da kendi yanlışlarına alışıyorlar ve çok geçmeden bu yanlışları birer meziyet olarak görmeye başlıyorlardı. O zaman da iş işten geçmiş oluyordu.
İyiden iyiye keyfi kaçarak, “Ben hep bir şeylere başlıyorum, sonra da vazgeçiyorum,” diye düşündü. Belki çok geçmeden yaşam da bunun farkına varacak ve ona aynı fırsatları defalarca sunmayı bırakacaktı. Ya da belki daha yeni başlarken vazgeçiverdiği için, tek adım bile atmadan bütün olası yolları tüketmişti.