BAŞAK
@bskdgn
"Gerçekten oturup geceyi mi yazacaksın diye" sordu bana kadın. Kadın kelimesi ona cok yakışırdı. Her seyiyle bir kadın; gel-gitleri, gelip gitmeleri, düşünceli ama umursamaz hali, meydan okuyan ama yenilgiyi seven haliyle "bir kadin". Yine sordu "oturup gerçekten geceyi mı yazacaksın?" Bir bakış fırlattım, defterime döndüm. Sırtını pencereye dönmüş bana bakmaya devam ediyordu. Halbuki dışarıya baksa ayı ve yanı başındaki yıldızı görecek belki görünce köpek seslerini duyacak yahut karşı binadaki dairenin tüm ışıklarının yandığını farkedecekti. Tüm bunların aksine beni kanırtmaya calışıyordu. Beni kanırtarak içimdeki saat pilini çıkaracak, sonra da "aa bu saat niye durmuş" cok diyecekti. Ama hayır, bileğimi uzatmadım o da cıkartamadı pillerimi. Bu seferlik pes etti. Bu seferlik diyorum çünkü biliyordum ki denemelerinin sonu gelmeyecekti.
Reklam
Hayatın içinden kopup düşen bir insan. Epey uzak yoldan geldi, düştüğü yeri kendi belirlemedi. Düşmenin yolu yoktur. Düşmenin yolu yoktur. Ve pat düştü hayatımın, evimin, bahçemin önüne. O kalktı, ben korktum. Yürüdü bana, evime doğru. Perdenin arkasına saklandım. Hava güneşli bahar günüydü, dışarıda tek tük insan vardı yürüyüş yapıyorlardı. Ama o bana doğru gelmeye devam ediyordu, bana. Pencerenin önünde durdu. Aramızda yalnızca bir cam ve bir perde duruyordu. Benim olduğum içeri loş, onun olduğu dışarı aydınlık ve olabildiğine genişti. Perde ve cam, cam ve perde. Elini dokunmak ister gibi uzattı, cama çarptı, ben koklamak istedim perdeye değdim. Buna rağmen yaklaştık sınırlarımıza. Buna rağmen yaklaştık. Perdenin aralarındaki deliklerden gözlerimizin karasını ve ışıltısını gördük. Bir kıpırtı oldu. Bir yavru kuş uçtu. Bir yaprak sallandı. Bir karınca yuvasından çıktı. Bir güvercin kafasını çevirdi. Böyle işte hikayem. Böyle işte kadın. böyle işte erkek. Böyle işte fransızca. Böyle dans. böyle bakış. böyle kahve. böyle bahar. böyle kilise çanı. böyle bahçedeki sarı papatyalar. böyle sezgiler. aşklar. biçimler.
Klasik kitap mı klise kitap mı arasında gelgitler yasayarak başladım kitaba. Bazı yerlerinde uyukladım, hadi bir de yazarı dinleyeyim dedim. Yazarın sesli önsözü daha etkileciydi benim için. Kurgunun doğuşunu adım adım samimice anlatmış. Yazar hiçbir toplumsal gruba dahil olmadan, onlarin çıkarlarını dinlemeden yalnızca kendi içsel mantığına kulak verme yolunu da şöyle çözmüş "cok cabuk yazıyordum çünkü durust olmak istiyordum"
