Dudaklarınız ne çok tebessüme ev sahipliği yapmış olursa olsun içiniz kan ağlıyorsa geriye kalan her şey değersizdi.Mühim olan insanların sizde seyrettiği değil,sizin kendinizde gözlerinizi kaçırdıklarınızdı.Kapanmayan yaralarınız,dinmeyen acılarınızdı...
Özgürlüğü kanatlarına takmış bir kuş, isterse sonsuzluğa uçup kaybolabilirdi.Oysa kafesin içinde umutsuzca parmaklıklara çarpan bir kuşa gökyüzünün varlığını anlatamazdınız.Ancak uçarsa görebilirdi,oysa annemin kanatlarını çoktan kırmışlardı...