Büşra Moğul
@bsramogul
10 okur puanı
Ekim 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Küçük bir çocuk gibi ağlarsın bu oyuncak benim olsun diye ve bir çocuk kadar doyumsuzsun tüm oyuncaklara sahip olayım diye. Sen hiç kaybetmedin mi, yenilip bir köşede kimse seni görmez sanıp kısık sesle ağlamadın mı? Seni bir çocuktan daha kötü yapan bir şeyler var dostum. Çünkü çocuklar kaybolan oyuncakları için gözyaşı dökerler.
Her gece yatmadan önce kurduğum bir alarmdı işte, sonraki gün için yapacak kayda değer bir planım yoksa dahi. Saat dokuzu gösterdiğinde o sessizliği ve geceyi bölen çığlıklarını atmaya başlayacağını bilerek gözlerimi kapadım. Neden kurdum bu saati? Bir gün de uyanmasam ne kaybederim? Sabah 8 civarında durduk yere uyandığımda kendimi derin bir boşluğun içinde buldum. Her şey vaktinde olmalı dedim, horoz vakitli ötmeli, vaktinde bulmalıyım seni ve vakitlice sıyrılmalıyım şu yapışkan, bunaltıcı etiketlerden. İşe gitmeme henüz 3 saat varken açtım bir film izledim. İki saatlik bir komedi filmiydi seyrettiğim, fena da güldürmedi hani. Beklenmeyen bir zamanda gelen birkaç yabancı diyalog eşlik etti yanaklarımı kaçtır aşağı çeken o diretken iplere. Hafif bir acıyla yüzümü buruşturdum bu yabancı kaldığım gülme eylemine. İnsanlar neden sürekli gülüyor ki ? Bir dakika önce taşıyamadığı yük altında kalan insan bir dakika sonra kendi acizliğine mi gülüyor yoksa? Bu düşünce canımı sıkmaya başladı, filmi yarıda kestim. Kalsındı, şu an gülecek zaman değil. Parlak ışıklar saçan siyah ekrana daha fazla bakamadım. Karşılıksız sevginin -şefkatin- olmadığı bu karanlık dünyadan asla o görkemli ışıklar çıkmayacak.
Yıkıntılarımızla yükseldik sandım, aşağı düşerken gözlerimden yıldızlarının soluk ışığı kaldı,son bir kez parlamak için sandım
Sandım ki ikimiz de yalnızız
Kaçarız
Ararız ve ufkunun derin kızıllığa büründüğü bir zaman, atınca ellerimi saçına
Tesadüf ellerini bulurum
Sandım ki bulurum kendimi, beni dibe çektiğin ıssızlığında bir zambak gibi
Sandım ki ben hep sanarım
Bildim sevgili, ben bilirim
Herkesin yalnızlığı kendine, bize kalan derin bir yanlışlık bıçak yarası gibi
Boydan boya yüzümde
Bildim sevgili, tuz basma yarama
Ufkun maviye dönmesini bekle yalnız
Denizin gökyüzümle birleşince .
Karanlığa dokunamazsınız, eliniz upuzun bir boşluğa batar çıkar fakat daima beyazdır.
Şimdi bu tek kişilik hikayemin sessiz ve yalnız erkeğisin. Yani tüm sözcükler sana ve sana susamışlığıma şahit olacaklar. Bu tarifsiz arzumu her şeyle herkesle beslediğimi itiraf edeceğim sana. Geceleri kan ter içinde kalarak uyandığım geceleri, karabasanlara soracaksın bir gün. Diğer gün, bir ırgatın yaz güneşi altında kavrulurken her seferinde sırtını doğrultan güçte arayacaksın ısrarlarımı. Bir çocuğun sabahları kalkınca yüzünü yıkamadan koşarak yeni aldığı saksı çiçeğini sulaması gibi bir heyecandan anlayacaksın heyecanımı. Harfler sen kokacak bu hikayemde, yastığıma bıraktığın kokundan izin isteyerek. Senin ise kalbinden geçip gidenler olacak, gitmeyi istemeyenler. Neden geçemezler ki senden? Onu da gözlerime soracaksın sonra.