büşra
@bsrkarakas
Şu anda okuduğu kitap
Gerçekten muazzam bir eserdi yani okurken ağzımın açık kaldığı, heyecandan hızla sayfaları çevirdiğim ve bazı yerlerde yüreğimin ağzına geldiği anlar oldu. Bu hevesle kısacık sürede kitabı bitirdim yani çok iyi geldi.
Olaylar o kadar güzel bir şekilde örülmüş ki, 4 farklı ve birbirinden bağımsız resim var sanarken aslında her biri biribiryle ilişkili bir ailenin geçmişten bugüne olan etrikalarını kapsıyordu. Başta bunu bilmeden okuyunca bağlantıları her fark ettiğimde oha dedim.
Buraya altarmayı isterdim ama bu zor. Naomi’nin kuşunu korumak için 11 yaşında annesini öldürmesi, oğlunu korumak için kocasını sonrasında genç muhabir ve kocasının arkadaşını öldürmesi, daha sonra da yeniden anne olmak istediği için oğlunun karısını öldürmesi. Tüm olayların başsorumlusu o kadın. Tüm olaylar gerçekten nefes kesici şekilde ve sırayla aktarıldı.
Reklam
9 yaşında annesinin yokluğuyla sarsılan ve tüm yaşamını bununla şekillendiren yazarın otobiyografik sayılabilecek romanıydı. Yaşananları güzel ve dipnotluk sözlerle ele aldı ama bazı yerlerde sıkıldım. Beni heyecanlandırmadı, sadece vaftiz annesinin gerçekleri açıklayacağı konulu sözleriyle kitaba başlayıp bunu en son açıklama detayı beni biraz merakta bıraktı.
Yine de çok daha tatlı ve içimi yumuşatacak bir hikaye bekliyordum, adı gibi.
Ah hayat…. dedirtti sonunda. Ağlamadım ama içim ağlamaklı şu an, öyle bir tat bıraktı bünyemde. Bir insanın hayatını aslında derinlemesine ve duygusallıklarıyle öyle güzel aktardı ki. Aktarmak istediği şey bu değildi belki ama yine de bunu yapmış oldu. Acılar, hüzünler, aşklar, heyecanlar, yalnızlıklar, korkular, meraklar, geçici hevesler… Hayat bunlarla dolu ve geriye baktığımızda önemli olan iyikilerden çok, anlar aslında. Her şeyin ve her varolanın gelip geçici olduğunu, bizde kalanın yalnızca duygular olduğunu düşündürttü.
Şu an mesela kitaptaki olaylardan çok bana kattıklarını ve hissettirdiklerini söylemek istiyorum, öyle de büyülü bir kitaptı yani. Ama açık olmak gerekirse de bazı yerlerde okurken zorlandığımı, gereksiz uzatıldığını ve abartılı şekilde uzunlaştırıldığjnı düşünsem de sonunda şu kanıya vardım: her cümle sonundaki o acıuı hissetmem için yalnızca bir yapboz parçasıydı. Biri olmasa bu kadarı olmazdı, biri olmasa ben böyle hissetmezdim, tıpkı hayat gibi.
Zaten kitapta da şöyle bir cümle vardı: “Zaman üstümüzden geçiyor, bizi ve her şeyi incecik rendeliyor, her şeyi toza dönüştürüyor.” Her şeyi de özetliyor sanırım.
