Eserimi büyük bir ruh ağı gibi,
Birbirlerine saçlarıyla bağlanan o kadınlara ithaf ediyorum.
Seven, doğuran, ümit eden,
Binlerce defa düşüp yeniden ayağa kalkan, Eğilen ancak yenik düşmeyen kadınlara.
Onların savaşını biliyorum,
Gözyaşlarını ve sevinçlerini paylaşıyorum, Her biri biraz ben.
Ben o kadınların hayatlarının kesişim noktasındaki bağ;
Küçük, kısa bir çizgiyim.
Onları birbirlerine bağlayan,
Kimsenin göremediği,
Bir saç teli kadar ince ipim.
Yarın yeniden işe koyulacağım.
Beni bekleyen başka hikâyeler,
Başka hayatlar,
Başka sayfalar var.
(Son söz)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayatın darbesini yemiş, hırpalanmış bir kadın olarak bütün çatlaklarıyla, bütün yaralarıyla, bütün hasarlarıyla yaşamaya devam edecekti. Artık onları saklamaya çalışmayacaktı. Önceki hayatı bir yalandı, bu seferki gerçek olacaktı...
İyileşmek için savaş verirken öz saygıyı da ihmal etmemek gerektiğini söylemişti. "Aynadan yansıyan görüntünüz sizin müttefikiniz olmalı, düşmanınız değil," derken neden bahsettiğini gayet iyi bildiği aşikârdı.