Bazen ölmek isteriz ya, ama bir şeyler bileğimizden sıkı sıkı kavrar bir anda: Belki anılar, belki yaşanmamışlıklar, belki sevdiğimiz insanlar, hayattaki amacımız.. Bazen de hepsi bir anda kayboluverir, hayal edin.. eylemsizlik kanunuydu sanırım: seni tutan şeyler kaybolursa gitmek istediğin yere doğru fırlarsın hemen, hatta bu istemsizce olmuştur artık ve daha kötü bir son bekliyor seni, hoşça kal..
hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanların timsaliydi...
Bir çocuğun sevgisi kadar saftı sevgim, bir annenin ki kadar karşılıksız sevdim
Aslında en büyük hata, hatayı algıladığında geri dönememektir. Beni bırakacağını bilerek sana anlamlar yüklemem de bunun bir örneği sanırım.