Masada yarım bir çay ve yine ben kaldım; hayalinle baş başa...
Şimdi kime baksam senden bir parça görüyorum: Kiminde sevgi, kiminde saygı, kiminde ise çokça merhamet. Sahi baba, sen sadece bir merhamet abidesi miydin? Ve o merhametten bana da mı aşıladın? Çünkü şimdi ne kadar kızsam da merhametime yenik düşüyorum.
Söylesene baba, neydi senin bu ansızın gidişin? Kime kızdın, kime kırıldın da bu kadar erken bırakıp gittin kızını? Kalbine ağır gelen neydi?
Ama bir şeyi itiraf edeyim mi? Benim de çoğu zaman kalbim acıyor. Belki yaştan, belki de yaşananlardan... Sahi baba, benim yaşım kaç? Bak, yine seni düşünürken unuttum günleri, ayları ve yılları...
Biliyorum, uzattım. Sen çok konuşmayı sevmezdin. Ama insan çok özleyince çok konuşuyormuş baba.
Kıskanırım ölü adamı, Zarifoğlu değilim aşkımı, davamı, derdimi şiirlerle anlatayım. Kıskanırım çocuğu, hafızlık icazetinde öptüğü eli. Kıskanırım güneşi, semâya yakın insanlardan uzak. Ama en çok kardeşlerimi kıskanırım. Babamın onları sevdiği yanlarında olduğu için. Gidecekleri bir mezar olduğu için. Oysa ben ne dirisini görebilmiştim ne ölüsünü. Aynı dünyada km'ler bahane, gurur had safada yaşadık. Nasip öyle birşey ki baban var ama senden uzakta ailesiyle yaşıyor. Nasip öyle birşey ki baban ölüyor ama sen 3 ay sonra öğrenirsin. Nasipsizlik öyle birşey ki varsın ama yokluğa mahkumsun gülce. Şimdilerde yaşımdan yorgunum, annemi anlayacak babamı yargılayacak yaşlardayım. Bu memleket en çok baba deyince kanar yüreği. Baba deyince aklına gelir çocukluğu. Şimdilerde birbirine kırgın ölüyor insanlar. Helal etmek lazım hakkımızı vakit varken, yaşarken...
ilk defa gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum.
Çok yorgunum. Sadece bedenim değil, ruhum da yorgun. Nasıl düzelecek, nereden toparlanacak hiçbir fikrim yok. Içimde sürekli bir kırgınlık var ve her geçen gün biraz daha artıyor gibi. Etrafımda insanlar var, konuşmalar var, kalabalıklar var ama ben sanki hepsinin dışında kalmış gibiyim. Yanımda gibiler ama aslında değiller. Anlaşılmadığımı hissediyorum.
Kalabalığın ortasında tek başıma kalmışım gibi.
Her şey üst üste geliyor. Birini atlatamadan diğeri başlıyor. Nefes alacak bir boşluk bile bırakmıyor hayat.
Bağırmak istiyorum, içimdekileri haykırmak istiyorum ama sesim çıkmıyor. Gitmek istiyorum bazen, her şeyi bırakıp uzaklaşmak. Ama nereye gideceğimi bile bilmiyorum. Sadece yüklerimden biraz kurtulmak istiyorum. Biraz anlaşılmak. Biraz dinlenmek.
Çünkü bu ağırlıkla daha ne kadar yürünür, bilmiyorum.
Ben de babasız büyüdüm, 6 aylıkken kaybettim hiç görmedim yani,,,,,,siz değerli 1 K ailesinin bu özel gününü dualarımla kutluyorum saygılarımla,sınava girecekler kardeşler zamanında gelin ,giriş belgesi ,kimlik vs unutmayın,sakin olun...İnsana ancak çalıştığının karşılığını vardır.