Büşra

İnsan birdenbire mi kaybeder, birdenbire mi acıyla tanışır ve acı birdenbire mi umutsuzluğa bulanır?
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Ruhumun gözleri kör, kulakları sağır...
"Sırtım saplanan bir bıçağın yavaşça çekilerek çıkartılması gibiydi gidişin. Tüm acılarından kurtuluyorsun... Ama ölüyorsun. Gönül isterdi ki... Ama istemedi işte... Kalbim kıyametine emanet"
Terk etmek denen şiirin kaçıncı satırında unutur insan? Bunu en iyi sen bilirsin. Artık yatmalıyım. Yatağımdaki cehennem beni bekler. İyi geceler.
Senden vazgeçmenin eylülündeyim. Aklı ve mantığı ele geçiren, aynı zamanda akla ve mantığa sığmayan bir duygunun içindeyim. Geriye bakarak gitmeye çalışıyorum.kırık bir umut taşıyorum. Aklım sende kala kala senden gidiyorum. İnsan yarısında terk ettiği filmin sonunu merak eder mi? Ediyorum. Tüm yelkenlerim yırtılmış ama ben hala rüzgardan medet umuyorum...