Aleksey Aleksandroviç, karısıyla birlikte geçirdiği sekiz yıllık mutlu yaşamı sırasında sadakatsiz kadınlara ve aldatılmış kocalara bakarak kendi kendisine kim bilir kaç kez "Buna nasıl izin veriyorlar? Bu çirkin duruma neden son vermiyorlar?" demişti. Fakat şimdi felaket kendi başına geldiğinde sadece bu duruma son vermeyi düşünmemekle kalmıyor, üstelik bu durumu bilmeyi hiç istemiyordu. Bilmek istemiyordu, çünkü bu çok korkunç, çok anormal bir durumdu.
Aradan bir yıl geçtikten sonra bunu anımsıyorum ve beni nasıl böylesine üzebildiğine hayret ediyorum. Bu üzüntüm için de aynı şey olacak. Zaman geçecek ve ben buna aldırmayacağım bile.
Yalnız beni dehşete düşüren bir şey var... Sen evlendin, bu duyguyu bilirsin... Korkunç olan, geçmişi sevgiyle değil... günahlarla dolu bizim gibi yaşını başını almış adamların bir anda tertemiz, masum bir varlığa yaklaşması; iğrenç bir şey bu ve işte bu yüzden ahlaksız biri gibi hissetmemek mümkün değil.