Ey mavi gök yerden sana bakınca aldığım huzur ne güzeldir. Oysaki gökte durayım dersem ne rüzgârından ,ne soğuğundan ,ne de kesilecek nefesimden duramam.
Bir kitabın sonuna gelmişim ama yarım kalmışım gibi.
Kitabı okumuşum amaçsızca, sanki sonunda bir anlam arıyorum.
Öylesine okuyup anlamamışım.
Neydi ruhumu yoran bu dünya telaşı!
Neydi benliği mi korkutan bu kimseler!
Aynı benim gibi insan onlar, farklı bir varlık değil.
Öyleyse neden ruhum bu kadar yoruluyor?
Çokça sorsam da cevabı bulmaya dahi yok mecalim.
Bir kitap olsaydım okuduklarında anlarlar mıydı beni?
Sahi onlar kitap okumazlar ki…