Kendimizi biricik sandığımız şu hayatta eninde sonunda birbirimize, bilhassa benzemekten en çok çekindiklerimize, babamıza ve annemize benzeyeceğimizi bilmek ne acı.
Şimdi kalkıp taraçaya çıksan; korkusuzca boşluğa uzanıp kendini rüzgarın şefkatine bıraksan, yere çakılacaksan da böyle çakılsan! Zaten düştüğü bu dikenli bahçeden, ancak nefessiz kalırsa kurtulur insan.