Burhan Güler
@burhan1910
212 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Puan vermedi·112 syf.·
2026 3. kitabı
Bazı kitaplar vardır, okurken seni sürükler; bazı kitaplar vardır, bitirdikten sonra peşini bırakmaz. Melanie Klein, Melanie Klein! benim için ikinci gruba giren kitaplardan biri oldu. Cem Tunçer, büyük olayların peşinden koşmak yerine insanın iç dünyasına yöneliyor ve bunu yaparken okuru da kendi içine bakmaya zorluyor.
Kitap boyunca yalnızlık, yabancılaşma, geçmişle hesaplaşma ve insanın kendisinden kaçamayışı gibi temalar öne çıkıyor. Karakterlerin yaşadıkları kadar hissettikleri de önemli. Bu yüzden kitap, sadece anlatılan hikâyeyi değil, o hikâyenin bıraktığı duyguyu da taşıyor. Zaman zaman kendinizi bir karakterin yerine koyuyor, zaman zaman da onun sessizliğinde kendi düşüncelerinizle baş başa kalıyorsunuz.
Yazarın dili sade ama etkili. Gereksiz süslemeler yerine doğrudan duygunun içine giriyor. Bazı cümleler ilk bakışta sakin görünse de altında ağır bir yalnızlık ve kırgınlık taşıyor. Kitabın en güçlü taraflarından biri de bu; bağırmadan, gürültü çıkarmadan etkileyebilmesi.
Okurken bana insanın hayatındaki bazı insanların fiziksel olarak gitse bile zihninde ve kalbinde yaşamaya devam ettiğini düşündürdü. Geçmiş bazen kapanan bir defter değil, ara sıra açılıp insanın önüne düşen eski bir fotoğraf gibi. Bu kitap da biraz böyle hissettirdi.
Kapaktaki sisin içinde uçan kuşlar nasıl belirsizlik ve yalnızlık hissi veriyorsa, kitabın atmosferi de benzer bir duygu taşıyor. Yer yer melankolik, yer yer sorgulayıcı ama her zaman samimi. Özellikle insan psikolojisini, kırılganlıklarını ve iç çatışmalarını anlatma biçimini başarılı buldum.
Bu kitap bana büyük cevaplar vermedi; aksine yeni sorular bıraktı. Belki de edebiyatın gücü tam olarak burada yatıyor. Bazen bir hikâye okumazsın, kendinden parçalar bulursun.
Reklam
Puan vermedi·168 syf.·
2026 2. kitabı
Elveda Demeden Önce, sadece bir roman değil; insanın içinde yıllarca taşıdığı yarım kalmış cümlelerin, söylenemeyen sözlerin ve kaçırılmış fırsatların hikâyesi. Kitabı okurken zaman zaman karakterleri değil, kendi hayatımı düşündüm. Çünkü hepimizin içinde keşke dediği bir an, yeniden konuşmak istediği bir insan ya da yarım kalmış bir vedası vardır.
Toshikazu Kawaguchi sade bir dille çok güçlü duygular anlatmayı başarıyor. Kitabın en sevdiğim yanı da buydu. Gösterişli cümleler kurmadan insanın kalbine dokunuyor. Her hikâyede farklı bir hayatla karşılaşsak da ortak nokta aynı: İnsan bazen geçmişi değiştirmek istemez, sadece içindeki yükü hafifletmek ister.
Kitap bana, bazı insanların hayatımızdan gitse bile bıraktıkları izlerin kolay silinmediğini hatırlattı. Geçmişe dönme şansımız olmasa da, bazı duygularla yüzleşmenin insanı özgürleştirebileceğini gösterdi.
Yavaş ilerleyen ama hissettirdikleri uzun süre akılda kalan bir kitaptı. Son sayfayı kapattığımda içimde hafif bir hüzün ve garip bir huzur kaldı.
Son söz:
“Bazen bir insana veda etmekten daha zor olan şey, ona söyleyemediklerinle yaşamaktır. Elveda Demeden Önce, tam da bu sessiz yükün hikâyesi.”
Puan vermedi·128 syf.·
2026 1. kitabı
Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek tam sessiz ama içi dolu kitaplardan biri. Öyle büyük olaylar, abartı karakterler falan yok. Ama verdiği his bayağı gerçek. Kitabı okurken insan kendini biraz yalnız, biraz da dünyadan kopmuş hissediyor. Zaten bence kitabın olayı da bu.
Richard Brautigan çok sade yazıyor ama bazı cümleler direkt insanın içine oturuyor. Her şey sakin ilerliyor ama altında garip bir hüzün var. Özellikle hayata dışarıdan bakan insanlar bu kitabı daha iyi anlar diye düşünüyorum.
Bana göre kitap “sessiz insanların kitabı” gibi. Çok konuşmadan derdini anlatıyor. Bitince öyle vay be diye değil de, insanın içinde garip bir boşluk bırakıyor. Zaten güzel tarafı da bu. Her şeyi anlatmıyor, birazını sen hissediyorsun.
“Bazı kitaplar okunur geçer, bazıları ise insanın içinde kalır. Bu kitap bitti ama hissi hâlâ duruyor.”
