Burhan Güler
@burhan1910
213 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şafak sökmez burada
Gece uzundur, dağ sağır
Bir komando düşer toprağa
Adı rüzgâra emanet kalır
Kar suyu içtik biz
Ekmek yerine yemin yuttuk
Ana sesi kaldı geride
Dağlar şahidimiz oldu
Sıcak yatak bilmedik
Toprak aldı sıcağımızı
Postalla ezdik uykuyu
Gömdük gençliğimizi
Bir ses düştü telsizden
“Temas” dedi, sustu
Bir can kaldı sırtımızda
Bir ana daha yetim oldu
Hasret ağlayamaz burada
Gözyaşı içe akıtılır
Şehit adı dudakta değil
Yürekte taşınır
Şimdi dağ sessiz
Nöbet eksik
Bir komando uyur
Vatan uyanık
Yemek yiyebiliyorken yemeli insan;
çünkü her lokma, yaratılıştan kalan son ikram olabilir.
Uykusu geldiyse uyumalı;
çünkü gecenin karanlığı, bazen Tanrı’nın
insana verdiği tek sığınağıdır.
Sevdiği ne varsa, tam da seviyorken yapmalı.
Zira sevgi, gökten düşen bir ışıktır;
yerle temas edince kararıp ölebilir.
Ve bir gün—ilahi bir sessizlik iner ansızın.
Sanki görünmeyen bir el, insanın içindeki lambayı söndürür.
O an anlarsın:
Dünya dediğin, Tanrı’nın gölgesinin ardında kalan
kör bir koridordan ibarettir.
Avuçlarında tuttuğunu sandığın her şey
Aslında sana ödünç verilmiştir.
Ve geri alınacağı an,
hiçbir kulun haberi olmaz.
Sonra başlar o kara hakikat:
Boşluk, yalnız evrende değil—
senin içinde de vardır.
Ve insan, o boşluğun içine baktığında
Tanrı’nın karanlık yüzünü görür;
merhametsizliğini değil,
sınavın ağırlığını.
İşte o anda anlar insan:
Geceleri çıkıyorum sokağa,
Atıyorum kendimi karanlığa.
Yürüyorum, şuursuzca…
Nereye gittiğimi bilmiyorum.
Kime yürüdüğümü de.
Sanki hep aynı kaldırımda,
Aynı adımlarda dolaşıyorum.
Düşünüyorum:
Sen yürümeyi sevmezdin,
Islanmaktan nefret ederdin.
Bense sana hep,
“Yağmurda yürümek yaşadığını hissettirir,” derdim.
Şimdi dikkat ediyorum,
Bir çift gülerek yürüyor,
Bir adam montunu sevgilisine veriyor,
Köşede birileri tartışıyor.
Sahi…
Biz dışarıdan nasıl görünüyorduk?
Biraz daha yürüyorum.
Kalabalıklar var,
Gruplar, kahkahalar, sohbetler…
Hepsi bir yere ait.
Ben değilim.