Bir devrin batışı bir devin doğuşuna vesile oluyor.ilim adamlarını ayak altı eden bir toplumun çöküşü o kadar güzel işlenmişki,Uluğ Bey'in çaresizliği empati kuran herkesi anestesi olmadan ameliyat olan bir hasta hissine sürüklüyor.ama son nefeste,mum misali kendisi sönerken bir diğerini yakmayı ve bir devri aydınlatmayı basarabilmenin huzuru ile kendi yok oluşunu seyrediyor.