Turgenyev çok ciddi bir yazardı ama beni güldürüyordu,çünkü bir gerçekle ilk karşılaşma gülme duygusu uyandırıyordu insanda.Başka birinin gerçeği sizin de gerçeğinizse ve o bunu sizin için dillendiriyorsa müthiştir.
Güneşin bile babama ait olduğunu ,onun evinin üstüne parladığı için benim güneşe hakkım olmadığını hissediyordum.Güllerinden farksızdım,ona ait olan bir şeydim.
Yapmam gerekeni yapma cesaretinden yoksun olduğumu bilmek çok kötü bir duyguydu.Midem bulanmaya başlamıştı zayıftım.Engellemek istiyor ama nasıl yapacağımı bilemiyordum.