Büşra Akyüz Topal
@busraakyuz
null
“Fransa’da bizim adımız kadar nefret edilen başka bir ad yoktur.”
“Öyle olduğunu umalım,” dedi amcası, “Üst sınıftan nefret etmek, alt sınıfın istemeden gösterdiği hürmettir.”
“Bütün ülkede,” diye devam etti yeğeni aynı ses tonuyla, “korku ve köleliğin karanlık hürmeti dışında herhangi bir hürmetle yüzüme bakan bir tek kişi bile yok.”
“Bu,” dedi Marquis, “ailenin itibarını nasıl hak ettiğine ve bunu nasıl sürdürdüğüne dair bir iltifattır. Hah!”
Giysiler, her şeyin yerli yerinde olması için kullanılan tek sadık muska ve büyüydü. Herkes, hiçbir zaman bitmeyecek bir Maskeli Balo için giyinmiş gibiydi.
Eğer Mahşer Günü’nde önemli olan şey giysiler olsaydı, oradaki herkes kusursuz sayılırdı. Böyle güzel kabartılmış, pudralanmış ve dikleştirilmiş saçlar, yapay bir şekilde korunup elde edilmiş ten renkleri, cesur kılıçlar ve etrafa yayılan kokular, her şeyin sonsuza dek devam etmedi için yeterliydi.
Zamanların hem en iyisi hem de en kötüsüydü; bilgeliğin de çağıydı aptallığın da; hem inanç hem de kuşku devriydi; ışığın da asrıydı karanlığın da; hem umut baharıydı hem de umutsuzluk kışıydı; hem her şeye sahiptik hem de hiçbir şeyimiz yoktu; hepimiz hem doğrudan cennete gidecektik hem de doğrudan öteki tarafa; kısacası, en gürültücü otoritelerin, iyi ya da kötünün kıyısında yalnızca üstünlük dereceleri konusunda ısrar ettikleri o dönem, şimdiki dönemden pek de farklı sayılmazdı.
“Zalimlik ve mutlak gücün suistimali,” demişti bir gün Amerikalı bir köle sahibine, “insan doğasının iki kötü tutkusudur.”