Connie, bir dükkânda ya da fabrikada iş bulacak. (...) Belki sonra kendisinin de bir dükkânı olur. Ara sıra sinemaya gideceğiz. Sonra Connie, ‘Çocuk doğururken yanında bir doktor bulunur, çocuğun ne zaman doğacağını biliriz, belki de hastanede doğurursun’ diyor. Sonra bir otomobilimiz olur, küçük bir otomobil. (…) Bir de elektrikli ütüm olur, bebeğe yeni çamaşırlar alırız.
Ana, dedi; “sen eskiden hiç böyle değildin…”
Ananın yüzü sertleşti, bakışları soğuklaştı. “Şimdiye kadar evim hiç yıkılmamıştı da ondan” dedi. “Şimdiye kadar çoluğum çocuğum hiç sokak ortasında kalmamıştı. Şimdiye kadar hiçbir şeyimi satmamıştım. Şimdi her şeyimi… İşte geliyorlar.