B
@busracangarogluu
İstanbul
İstanbul
115 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
138 sayfalık bir kitaptı 2 saatte bitirdim, ama 300 sayfa olsa yine aynı hızda bitirirdim sanırım. Bu bile ne kadar sürükleyici olduğunu anlatıyor. Uzun zamandır beni bu kadar içine çeken bir kitap okumamıştım. Gereksiz detaylara boğmadan, tek bir sayfada bile temposunu düşürmeden ilerliyor. Okurken sürekli neyin gerçek neyin karakterin zihninin oyunu olduğunu sorguluyorsun.
Finale geldiğimde gerçekten şaşırdım ve kitap bittikten sonra bile bazı kısımları düşünmeye devam ettim. Kısa olmasına rağmen etkisi uzun süren, akıcı ve farklı bir okuma deneyimiydi. Kesinlikle tavsiye ederim.
Reklam
Annesi Alzheimer ile boğuşan biri olarak kitabı ilk keşfettiğimde, sürekli “ya bir gün annem de beni tamamen unutursa?” korkusu hissediyordum.
Ve o beni unuttu.
Bugün cesaret edip bitirdiğimse ise şunu da düşündürdü: Sevgi bazen hafızadan daha güçlü olabiliyor. Çünkü bazı insanlar isimleri, tarihleri, olayları unutsalar bile bir hissi bırakabiliyor içlerinde. Kitap bana bunu çok acı bir şekilde hissettirdi.
Lisa Genova’nın en güçlü yaptığı şey bence Alzheimer’ı dışarıdan anlatmaması. Hastalığı yaşayan kişinin zihnine sokuyor bizi. Alice’in korkusunu, utanmasını, sinirini hissediyorsun. Özellikle kelime bulamadığı anlar…
Çünkü bir öğretmen (ki bir öğretmen olarak yazıyorum bunu), akademisyen, konuşarak yaşayan biri için kelimeleri kaybetmek neredeyse nefes almayı unutmak gibi.
Her açıdan iliklerime kadar hissettiğim duygu dolu bir kitap olarak kalacak benim için.
Çünkü Alice de beklemiyordu kimse beklemezdi zaten.
Konusu zaten başlı başına çok etkileyici; insanın hayatındaki pişmanlıklarını, “acaba başka bir seçim yapsaydım ne olurdu?” düşüncesini bu kadar duygusal ve akıcı anlatabilmesi bence kitabın en güçlü yanı.
Nora’nın farklı yaşam ihtimallerini deneyimlemesi sırasında aslında hiçbir hayatın kusursuz olmadığını görmek çok güzeldi. Kitap sadece hikâye anlatmıyor, insanın kendi hayatına bakışını da değiştiriyor biraz.
Kesinlikle ilk beşime girecek bir kitap
oAna karakterin normal insanlardan çok daha yavaş yaşlanması fikri zaten başlı başına ilgi çekici ama kitabı güzel yapan şey sadece bu fantastik tarafı değil; yalnızlık, zamana ait hissedememe ve sürekli bir şeyleri kaybetme duygusunu çok iyi hissettirmesi. Yüzyıllar boyunca yaşayan birinin insan ilişkilerine bakışı baya hüzünlü ama aynı zamanda sıcak bir his bırakıyor. Özellikle geçmiş ve günümüz arasında gidip gelen anlatımı kitabın atmosferini daha güçlü yapmış. Bazı yerlerde tempo yavaşlıyor ama duygusu o kadar iyi geçiyor ki rahatsız etmiyor. Bitirdiğimde içimde garip bir sakinlik ve hüzün kalmıştı.
İnsanlar ilginç fikri sayesinde beni içine çeken bi kitaptı.
İnsan davranışlarını dışarıdan gözlemleyen bir karakter üzerinden ilerlemesi hem komik hem düşündürücüydü. Özellikle insanların garip alışkanlıklarını ve duygusal karmaşasını anlatış biçimini sevdim. Bazı yerlerde gerçekten sıcak ve anlamlı hissettirdi ama bazı bölümler bana biraz uzatılmış gibi geldi.(Ben betimleme insanı kesinlikle değilim) Yine de verdiği mesaj güze insanların kusurlu olmasına rağmen yaşamın değerli olması. Çok etkileyici bir kitap olmadı benim için ama okurken keyif aldım.
Reklam