Hatice hayatının en muhteşem manzarasını seyrediyordu.Dolunayın parıltılı ışıkları altında duruyordu. Hatice bir ona(sav) bir de Ay’a baktı. Yüreği titreyiverdi.Onun ışıklı yüzü aydan daha güzeldi. Hamd getirdi Hatice. Dili tesbihe durdu.Kısa ama tatlı bir lahzada o güzelliği kalbine nakşetti.
Sevgi nasıl rızık olurdu? Bu işin gerçeğine dikkat çekerek şefkatle yaşanan bir aşkın;ruhun her ihtiyacını karşılayacak kadar güçlü olduğunu dile getirecekti.Ekmek gibi, su gibi, hava gibi azizdi sevgi. Sevgiyle rızıklanmak demek sevgiyle yaşamak demekti.