“Kadınların tabiatı öyledir,” dedi Don Quijote. “Kendilerini seveni küçümsemek, nefret edeni ise sevmek.”
“Yine de şunu bil ki, Panza kardeşim,” dedi Don Quijote, “zamanın silmediği anı, ölümün dindirmediği acı yoktur.”
İnsanları tanımak için çok zaman gerekir, bu hayatta hiçbir şeyden emin olunmaz derler, doğruymuş.
Gözlerimi kapasam ne olur,
eğer göreceksem önümde duran zalim kıskançlığı
ruhumun yaraları arasından?
İyice anlayınca reddedildiğimi
ve gerçek olduğunu şüphelerimin
ve temiz aşk bir yalana dönüştüğünde,
ah, bu ne acı bir dönüşümdür,
kim teslim olmaz güvensizliğe?
Aynı anda hem umut edip
hem korkabilir mi acaba insan,
ne zaman başlamalı umut etmeye,
belki en iyi zaman
neden korktuğundan emin olduğun an.