Selamlaştık. “Merhaba,” dedi, “hayat nasıl?”
“Bilmem,” dedim, “hayat hakkında fikrim yok.”
“Gurur ne?”
“Artık elinde olmayan bir şey için risk almaya iten duygudur... Ya da artık yerinde olmayan şeyin, boşluğunu doldurma çabasıdır... Ya da kırılmış bir şeyin daha fazla kırılmamak için sertleşmesi, katılaşmasıdır.
“Hass...” dedim, “bu hikayenin boku çıktı.”
Söylesene, kendi başına davranabilen hikaye kahramanı fikri mümkün müdür?
Gerek yoktu. Mesele bu noktaya gelmişse burada durmamın anlamı yoktu.
“Bari kaybedeni oynayalım,” dedi kalbim.