Dün geceye kadar içinde derya dolanan çukurun şimdi çöl oluşuna değil de, denizin varlığı üzerine kurulmuş bir hayatın, deniz bittikten ya da bırakıp gittikten sonra da sürebilmesine şaşar, hiçbir şey olmamış gibi hayatı sürdürebilmenin sırrını merak ederdim.
Belki de ben hikaye kahramanı değildim. Bu da hikaye değildi. Belki de hepsi rüyaydı ve belki de ben hala ip üzerinde kabus görüyordum.
Kural açıktı: “Kahraman, paylaşmaz. Paylaşan ve ketum olamayan biri, asla kahraman olamaz.”
Belki de bazı şeyler eskiyince hikaye oluyorlardır.
Tek başına davranabilen kahraman modeli eskidi. Kahramanlar artık organize, global ve ekip halinde çalışıyorlar.