Büşra S.
@busrasargin
Marmara Üniversitesi | İletişim Fakültesi
İnsanın kendini makineleştirme arzusu nasıl bir çılgınlıktır?
Reklam
Yabancılaşmanın en yalın tanımı, insanın kendi eliyle ürettiği şeyin esiri hâline gelmesidir. Modern teknoloji bu yabancılaşmanın en derin ve acımasız örneklerinden biri. Ontik manada hayatlarımızı kolaylaştırması gereken teknolojik aygıtlar bize ontolojik değer biçer håle geldi. Ontolojinin yerini teknoloji, hakikatin yerini rakamlar, anlamın yerini hazlar, özgürlüğün yerini sanal bağımlılıklar aldı.
“Her türlü düşüncenin, duygunun, sevincin, mutluluğun, hüznün, isyanın, öfkenin, huzurun, sekinetin, coşkunun dijital olarak kodlandığı ve yapay zekânın işlem yapabileceği hâle getirildiği bir çağda bakmak, görmek, nazar ve seyr ü temaşa etmek giderek özsüz, ruhsuz, yapay ve aldatıcı bir hâl alıyor.”
Modern tüketim kültürünün ve kapitalist piyasa sisteminin üniversiteye biçtiği rol bellidir: daha fazla üretim ve tüketim için model üretmek. İyi insan yetiştirmek, hasbelkader bazı hocaların gayreti ve özverisiyle gündeme gelir ama üniversitenin birinci amacı öğrencileri akıl, erdem ve şahsiyet değil kariyer sahibi yapmaktır.
Üniversitenin nihai amacı bizi meslek sahibi yapmak bize unvan dağıtmak yahut statü vermek değildir. Eğitimin asli gayesi bize kim olduğumuzu varlığın manasını ve yeryüzü yolculuğumuzun istikametini göstermektir. Bizi böyle bir varoluşsal yolculuğa çıkarmayan aklımıza eğitmeyen ufkumuzu genişletmeyen, ruhumuza asalet kazandırmayan kalp gözümüzü açmayan ve muhayyilemizi harekete geçirmeyen bir eğitim, bizi Varlık’ın komşusu olmaya hazırlayamaz.
Reklam