Üzerinden yıllar geçti büyüdüm gerçekten.
Şu an evimde kahvemi yudumlarken aklıma geliyor. Her şeye sahipken bir o kadar da eksiktim aslında. O “Herkesin bir gün işi çıkar”
diye başlıyordu. Asıl anlamı ise, “ Herkes ve her şey gittiğinde… olmalıymış.
Ölüm olduğunu anlayamamıştım.Keyfi bir gidiş sanmıştım. 25 yaşında kahve buğusunu izlerken anlıyorum. Dövme gibiydi ama bir farkı vardı, bedenime değil ruhuma işlemişti, ince ince…
Hiç bu kadar kimsesiz, bu kadar eksik kalmamıştım uzun zamandır.Eski defterler açılmıştı artık.Bulmam gerekiyordu eksik yanımı.
-“Herkesin işi çıksa bile gölgen hep seninle düşüncelerin, hayallerin ve yüreğin…”
-“Kalbim benimle, beynim benimle ama gölgem her zaman olmuyor ki…” dedim
-“Orada şuan güneş var mı?”
-“Hayır , yok dede.”
-“Sabah olunca geri gelecek değil mi evlat?”
-“Evet dede.”
Gölge de böyle işte, hep olmaz ama oradadır. Dinlenir, doğru zaman gelince de yeniden aydınlatır her yeri.
Unutma evlat , ailen hep yanında! Onlar olmadığında gölgen, fikirlerin, hayallerin kalır!
Yüreğin ve sırdaşın seni asla terk etmez!