“Gerçekler acıtır; yalanlara ihtiyacı var insanın; kendini kandırıp inandırması gerek.
Gerçekten acıya ihtiyacı var insanın; acısından güç alıp devam edebilmek için…
Yalnızlıklara ihtiyacı var insanın; herkesten gözyaşlarını saklayıp da yeniden başlayabilmek için…”
Kimse direnemezdi kadere de zamana da. Zaman, kaderin oyuncağı gibiydi. Zaman geçiyor ve sonuçta kaderdeki oluyor.
Gül, direnemiyor bahara, soluyor kuşlar direnemiyor mevsimlere, göçüyor. İnsanlar durduramıyor zamanı, ölüyor... Yine tutamamıştım zamanı ve yine olan olmuştu. Yıkık dökük bir harabe gibiydim.