Seni görmeden,sesini duymadan,elinin sıcaklığını avucumda hissetmeden yaşamak anlamsız. İşte bana düşman birisinin hazırlayabileceği en korkunç işkence şekli budur.
İnsan insanın zehrini alır. Ama onu zehirleyenler de insandı;başka insanlardı,soğuk,uzak,acımasız insanlar. O zaman belki de doğru olan şuydu: Seven insanlar birbirinin zehrini alır,birbirine şifa olur,birbirini kurtarır.
Sevdanın temelinde belki de bu vardı: Seçilmiş olmak,ayrıştırılmış olmak. Diğer insanlardan ayrı olarak sana bakılması, senin benimsenmen,senin tercih edilmen ve bir sırrın ortağı olmak… İşte bu, sevdanın ilk adımı değil miydi?