Zümra
@butimar__
2 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Bu inceleme bolca alıntı ve iz miktarda fikir sancısı içermektedir.
Yazarla bu kadar geç tanışmanın verdiği keşkeleri bir kenara bırakarak, ömrümün bu toy evrelerinde kendi nasibince, kendine yer bulmuş bu kitabın, zihnimde bıraktığı izleri şöyle bir seyredelim.
Bir manzara tahayyül ediniz ki, ufkunda İstanbul Limanı olan bir vapur içinde, cephenin bin bir heyulasından, vatan millet şiarıyla cansiperâne çarpışarak gazi çıkıyorsunuz. Daha birkaç zaman önce cephede uğruna can vermeye hazır olduğunuz bu devlet şimdi size bir lokma dahi vermeye ictinâb ediyor. Bundan sonrası, işte seyret mahşer meydanı.. Bu öyle bir manzara ki bütün bir cemiyet, fazilet ve şecaat kavramlarını ayakaltı, ahlaksızlığı ise baştacı etmiş.. Vapurdan iner inmez bu hengamenin henüz ilk adımlarında sendeleyip düşen başkarakter Nihad'ın yine bir düşüş anında hatırladığı şu dizeleri aktarmak isterim;
"Mahzun gönül! Sukût et! Güneş bulutların arasında da neşr-i envâr eder. Senin bahtında herkesin bahtı gibidir: Her hayatta fırtına saatleri, kederli, mazlum, günler olmak gerek!"
Sanıyorum ki bu dizeleri tevil etmek kalemimde pek iğreti duracak ve yine sanıyorum ki ömrümde yüzüme kapanacak nice kapıların sesini bir kulağımda duyarken diğerinde bu dizelerin sesini işiteceğim.
Nihad, bu felaketler içinde kendini teselli etmeğe fıtraten meyilli ve muktedir bir genç. Öyle teselli ediyor ki kitabın satırları arasında durup ona üzülüyor halde bulurken kendimi ,yine onun tesellileriyle teselli buluyorum kendime. Şöyle ki:
"-Hey Nihad! Aziz kardeş, sakın ağlayayım deme... Bu sukut-ı hayallere yabancı mısın, kaç sene var ki böyle her ümidin boşa çıktı. Artık bunların arkasından niçin koşarsın? Bırak... arzuların tarafından aldatılmaktansa, hiçbir şey istememek, nacip bir tevekkül içinde, hayatının
