Yaşam bir hastalık gibi durmadan çoğalan ve bitmek bilmeyen bir kanser gibi amaçsız bir hastalıktan farksız ve çoğumuz farkında olmasa da o hastalığı yayıyordu.
Anlamıyor dedi
gecenin karanlığında koşuyordu
O kadar soğuktu ki
iliklerine işliyordu insanın
ama gözlerinde görünüyordu yüreğindeki ateşin parıltısı
içi yanıyordu
Nihayetinde bir kuyu buldu ve dayanamayıp içerisine atladı
ateşine bir çare olmuştu ama şimdi de çıkamıyordu
kalmıştı duvarlar arasında çaresizce
bedeni yorgun ruhu dingindi