Yalnızlık mezar taşı gibidir.Kimsesiz bir mezar taşı.Ne bayramlarda geleni vardır nede bir güvercin konar üstüne.Sadece bekler yalnız olan.Gece çisil çisil günün yağmasını bekler.Beklemek bazen o kadar zor gelir ki kaçmak istersin bu şehirden.Tüm kalabalığın arasından sıvışmak istersin gizlice ama başaramasın. Gün yağar geceye ve bir yalnızlığın daha sonuna geldiğini düşünürsün. Gerçekten kurtulabilmiş olur musun yalnızlığından?
Minibüslerin arkasına seni ben yazdım
Ben yazdım sevrek ayrılalım
Ben yazdım
Cennet gözlüm ben yazdım
Ben sabahsız gecelerin kucağında bir çilekeş
Gönlüme vazgeç demişim
Vazgeçmemiş bu aşktan
Kabahat seni sevende biliyorum
Elimde bir kandil dolanıyorum
Eğer aşka bir ceza verebilseydim
Onun da benim gibi sevmesini isterdim...