Yazar:
İbrahim Sadri
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
5/10
2022 1. kitabı
Ortalama bir şiir kitabı idi. İbrahim Sadri'nin şiir okumalarının, yazdığı şiirlerden daha iyi olduğunu düşündüm. Yani bazı şiirler de kelimeler vurucu, anlam yoğunluğu fazlaydı o şiirler güzeldi ama kitabın geneli şiirlerinde istenilen duygu ve anlam yoğunluğunu bulduğumu söyleyemem. Bir şiir kitabı olarak ortalama bir şiir kitabıydı. Bence 10 üzerinden 5-6 puan verilecek bir kitaptı. Şiir sevenlerin okuyabileceği veya okumayı düşünebileceği ortalama bir kitap ve İbrahim Sadri'nin sesinde ki yoğunluğu ve o etkiyi sözlerine fazla yansıtamadığını düşünüyorum...
İbrahim SADRİ gerçekten yazınca adam gibi yazıyor kelimeler tam süslü olmasada şiirlerinde kafiye uyak çok gözükmesede kendimizi yazdığı şiirlerde konu neyse o konunun tam orta yğrine götürüyor hasretse hasrete özlemse özleme ama bakmıssın ki tam oradasın şiirle gelen bir dünya da adam gibi de böyle bir dünyanın eseri dinlendiren yaşatan......
İbrahim Sadri şiir okuma konusunda oldukça başaralı. Ama maalesef şiir yazma konusunda aynı başarısı yokmuş. Çok kötü ya da felaket olarak değerlendiremem, kitabın içeresinde ruha dokunan dizeler de var. Yine de edebiyatımızdaki büyük şairlerin şiirleri gibi içine işlemiyor insanın. Yazmaktansa okusa, biz de dinlesek daha iyi olur
İbrahim Sadri’nin şiirlerini dinlemeyi severdim. Bu kitabı da yıllar önce okumuştum. Okurken şiir dinlemediğinizi şiiri okuduğunuzu unutmayın. Şarkı olarak dinlediğimiz bir şiiri ilk kez şiir olarak okurken yaşadığımızda olduğu gibi dinlediğimiz şiirleri okumak da farklı bir his yaşatabilir.
Şiir denince akla gelen şairlerden biri İbrahim Sadri. "Adam Gibi," kitabıyla okuyucuyu adeta şiire doyuruyor. Kitabı okurken sanki şiirsel bir yağmurun altında ıslanmış gibi oluyorsunuz. Islanmış ama mutlusunuz. Üşümemiş, hatta ısınmışsınız.
Şiirin insan ruhunu arındıran dinlendiren bir havası vardır ya, işte bu hava, kitabın kapağını açtığınız andan itibaren sizi sarıyor. Kapağı kapattığınızda ise, içinizde güzel cümleler uçuşuyor. Kah İstanbul'a kar yağdığını izliyor, kah aşkı bir üveyikten satın alıyor, kah onaltı yaşınıza geri dönüyorsunuz.
*Ben seni hiç sevmedim ki. Kuşlara şarkılar öğretmeni sevdim. Ben sevdim mi adam gibi severim.
*Ölümüne üşüyorduk, yalan yok, polislerde üşüyordu.
*Onaltı yaşındaydım. Her şeyi bükecek bileğim vardı.
*Okulu ilk asışım, ilk kez birine kolye alışımsın.
*Bakarsın yine sabah olur. Bir kıymık gibi adama batar hicran.
Yıllar önce okumuştum. Eğer şiir seviyorsanız mutlaka okuyun. Okurken aldığım tat hala aklımdadır.
Yazar Hakkında
İbrahim SadriYazar · 6 kitap
İstanbul'da doğan İbrahim Sadri aslen Erzincan Kemah Yücebelen'lidir, ilk ve orta öğrenimini istanbul kasımpaşa'da tamamladı. İstanbul Üniversitesi işletme Fakültesi'nde okuduktan sonra, yedi yıl tiyatroyla uğraştı. Turnelere çıkarak, Anadolu'yu yakından tanıma imkânı buldu. Çeşitli gazete ve dergilerde yazı ve şiirleri yayımlandı. Radyo ve televizyonlarda programcılık ve sunuculuk yaptı. Halen bir özel televizyonda program yapmaktadır. Şiir ve tiyatro kasetleri de bulunan şairin, şiir kitapları da mevcuttur.
"Adam Gibi" İbrahim Sadri'nin 1998'den beri devam ettirdiği şiir-kaset serüveninin altıncısı ve kendinden en çok söz ettireni oldu. Aslında kendini bir şair gibi görmediğini ama şiirlerinin olduğunu ve bu şiirlerini yıllardır okuduğunu söylüyor. Kendisinin iyi bir şiir okuyucusu olduğunu belirtiyor. Eski kasetlerinde de bulunan 'fondaki müzik', 'Adam Gibi'de oldukça fonksiyonel olarak yer alıyor.
İbrahim Sadri'nin şiirlerinin belli bir dönemin ruh yapısını yansıttığı belirtiliyor. Şiirlerinde, Türkiye'de 60'lı yıllarda doğan ve 70'li, 80'li yılların kargaşa ile sükun arasında aykırı yaşam biçimlerini idrak eden gençlerin bakış açılarını, yaşadıklarını ve geçirdikleri süreçleri ifade ediyor. İbrahim Sadri bu dönemin kuşağına ve yaşadıklarına tanıklık etmek istediğini sık sık belirtmiştir.
İbrahim Sadri her ne kadar tiyatro, şiir, mizah ve televizyon alanlarında çalışmış ve çalışıyor olsa bile, kendisini "tiyatrocu" olarak gördüğünü ifade etmekle beraber, tiyatroyu bırakmasını tiyatronun kurumsallaşmamış olmasına ve ekmek kapısı olarak yeterli olmamasına bağlıyor.
