-İz-
kum saatimin bir denizi olmalıydı
iç dünyamda da bir hayat Ola
kendini kuyruğundan yutmaya çalışan yılanlar gibi
kendi kendimi bitirmekti her çabam
çocukluk günlerine dönmeye o kadar ihtiyacım var ki
büyüdükçe mutsuzluğum serpildi kocaman oldu
hayır istemiyorum ki Ola, tekrar istekli olmayı
umudumun, düşünce tekrar ayağa kalkacak
sağlam bir kemiği kalmadı çünkü
inanmıştım oysa, inancım yanılgılarla inatlaşmakmış
gördüğüm her maviyi deniz sanmakmış
oysa göğe ulaşamam uzatıp ellerimi, yetmez
bir yıldızı koparıp basamam karanlığımın bağrına
bir astronot olsaydım dönmezdim dünyaya
kendimi uzay boşluğuna bırakırdım
nasıl olsa ben boşluklara yabancı olmayanım.
ah Ola, çiklet ve bisiklet bir de çizgi filmler
dünyayı tanımamışlığın henüz ziyan olmamışlığı
zaman trenim benim, neden
bütün duraklarının adı hayal kırıklığıydı?
ben bir devrimcinin devirmeye çalıştığı
devrilmeye mahkum, bir kötü yönetimdim sanki
sevdim, çok sevdim