Bir rehin dükkânının kapısından girerken bile üstünü başını düzeltip aciz duruma düştüğünü göstermemeye çalışmak da bir ironidir. Bizler ironik hayatlar yaşıyoruz. Böyle bir gerçeğin altında ezilmiş bir adamın kendini zorlayarak gösterdiği sabırlı duruştur bu.
Rahatlıyorsun. Şimdi atlayınca hiçbir dert tasa kalmıyor. Borçlarmış, okulmuş, memlekettekilermiş, pişmanlıklarmış, başyapıtlarmış, utançlarmış, Marksizm’miş, sonracığıma dostlarmış, ağaçlar çiçeklermiş, hiçbiri artık umurunda olmuyor. Bunu fark ettiğim anda ben o kayanın tepesinde bastım kahkahayı. Rahatlıyorsun işte.